Feeds:
نوشته‌ها
دیدگاه‌ها

Posts Tagged ‘سیاست’

مردم مثل همیشه با سرعت؛ بد اخلاقی و کم حوصلگی دنبال کار و زندگیشونن. هنوزم پسر ریز نقش و کم سن و سال توی خیابون و بین ماشینا می لوله و ادامس میفروشه؛ هنوزم مادرای خونه دار دنبال کلاسهای تابستونی برای بچه های بزرگترشونن و یا توی پارکها در حال تماشای بازی بچه های کوچکتر و غیبت کردن؛ هنوزم والدین کارمند صبح میرن سر کار و عصر خسته و کوفته با یه مشت خرید میان خونه؛ هنوزم خیلی از خانواده ها به سختی دخل و خرجشون رو بهم میر سونن؛ هنوزم مثل سی سال قبل من نمیتونم به عنوان یه شهروند؛ آزادی سیاسی داشته باشم و به راحتی از عملکرد دولت و انتقاد کنم؛ هنوزم امثال من با ترس و لرز نظراتمون رو مینویسیم ؛هنوزم خیلیا نمیدونن ماهیت اعتراض سبز مردم چی بود؛هنوزم خیلیا فکر میکنن تقلبی توی انتخابات نشده؛هنوزم خیلیا توی خواب خوشن و بی خیالی!!

وای که ما ادما چه زود یادمون میره خونهای به ناحق به زمین ریخته شده رو!

اینروزا منو یاد دوران خلیفه گری میندازه ؛ زمانهای دوری که یا باید بیعت میکردی یا از روی زمین محو میشدی!

خیلی به نظر مسخرس که توی قرن بیست و یکم هنوز ملتهایی مثل ما هستن که برای داشتن حداقل ازادی مدنی و سیاسی جونشون رو از دست میدن!

روزهای دوشنبه از محلهٔ زندگی دکتر ولایتی در زمان بچگی میگذرم؛ جایی که پدر دکتر یه قهوه خونه داشته؛ جایی که هنوز یه پیرمرد ۹۰ ساله بقالی کوچیکی داره و هر روز صبح زود در مغازشو باز میکنه و شب ساعت ۹ میبنده؛ همین پیرمرد از ولایتی برام گفت؛ وقتی باهام حرف میزد توی چشمام نگاه میکرد و توی نگاهش خدایی صفایی بود؛ من و یاد پدر بزرگ خودم میندازه.دیگه هر وقت از اونجا رد میشم بهش سلام میکنم و اونم با خوشرویی جواب میده؛ براش مهم نیست من چادر به سر ندارم و تارهای موهام از زیر روسری پیداس؛ نه اون به دین و ایمان من کار داره و نه من به دین و ایمان اون.

در تعجبم از اینکه اگر امثال ولایتی در بین این مردم بزرگ شدن پس چرا با هاشون فرسنگها فاصله دارن؛ چرا حرفشون رو نمیفهمن؛ باید ایندفعه که از در مغازهٔ پیرمرد رد شدم نظرشو بپرسم؛ شاید اون بدونه!

Advertisements

Read Full Post »

این عنوان میلی است که من دیروز دریافت کردم و متنش رو عیناً در زیر نقل میکنم:

هزاران زن كنيايي در اعتراض به منازعات سياسي اين كشور اعتصاب س ك س كردند

تلاشهاي ديگري براي پايان دادن به بحراني كه اين كشور را به شدت تهديد مي كند با شكست روبرو شده است. سازمان توسعه زنان كنيا كه قصد دارد همسران كيباكي و اودينگا نخست وزير اين كشور را نيز با خود همراه كند اين اعتصاب را اعلام كرده است. اين گروه به فاحشه ها هم در جريان اين اعتصاب يك هفته اي پول پرداخت مي كند تا آنها را نيز با اعتصاب همراه سازد. مقامهاي اين سازمان اميدوارند تا در اثر اين اعتصاب مردان فشار بيشتري را بر سياستمداران بياورند تا اين كشور از بحران سياسي خارج شود. يكي از مقامهاي اين سازمان گفت ما همه راهي را براي آغاز مذاكرات بررسي كرديم و به اين نتيجه رسيديم كه س ك س بهترين است چرا كه هيچ قبيله اي و حزبي ندارد و همه جا رخ مي دهد

Read Full Post »

به احتمال زیاد همتون پیام نوروزی اوباما رو به مردم ایران و بعدم تحلیل ایت الله خامنه ای رو شنیدین و البته دیدین.

ولی مطمئنم که نمی دونستین یه محمولهٔ عظیم از سلاحهای امریکایی در ۲۲ مارچ به اسرائیل فرستاده شده!؟

این خبر رو یه دوست امریکایی برام فرستاده ؛ اینم لینکش

عنوان و قسمتی از متن منعکس شده در لینک فوق :

از وزیر امور خارجه «خانم کلینتون» بپرسید که چرا امریکا همچنان به اسرائیل سلاح ارسال می کند!؟

با وجود مدارک معتبر درموردسوء استفاده از سلاحهای امریکایی بر علیه شهروندان غزه چندین هزار تن از سلاحهای امریکایی در ۲۲ مارچ ۲۰۰۹در بندر اشدود دراسرائیل تخلیه شد!

شایدم می دونستین!؟

Read Full Post »

سیاست در دنیای ما

میگن سیاست خوب چیزیه؛ همه باید بلد باشن.

راستی اصلاً سیاست یعنی چی؟ یعنی بکار بردن تدبیر و خردمندی در ادارهٔ امور یا یافتن بهترین راههای ممکن برای رسیدن به حداکثر منفعت و سود مادی و معنوی!؟

اطرافیان من همه معتقدن که من آدم بی سیاستی هستم چون در بهترین حالت اظهار نظر نکردن رو به فیلم بازی کردن ترجیح میدم ولی ماشا الله اطرافم و که نگاه میکنم تا دلتون بخواد آدم سیاس و سیاستمدار میبینم. کسانی که سایه همدیگرو با تیر میزنن ولی تا چشمشون بهم میفته شروع میکنن به ستایش یکدیگر و برشمردن محاسن داشته و نداشته. آدمایی که تا آخر عمرتم نمی فهمی بالاخره باهات دوستن یا دشمن.;کسانی که نمی دونی بهشون سر بزنی خوشحال میشن یا سر نزنی!!

آدمهایی که خط مشی زندگیشون ثانیه ای و بر حسب شرایط اجتماعی و سیاسی مدام عوض میشه و هر روز مثل مار پوست میندازن. و بالاخره کسانی که فرهنگ لغاتشون بر عکس مردم عادیه و وقتی میگن« دلم برات تنگ شده بود» یعنی «چند وقت نمی دیدمت راحت بودما» و الی آخر

از مردم عادی که بگذریم میرسیم به سیاست در ادارهٔ امور کشوری و لشگری؛ همون سیاستی که باعث میشه تا آدمهایی برای موندن در رأس امور به هر دری بزنن و با سیاست و کیاست مختص خودشون حق و ناحق کنن و ناحق و حق و در نهایت همون سیاستی که دیگه دیدن زجر آدمهای بیگناه و اجساد پراکندهٔ بچه های معصوم رو برامون عادی کرده و خسته کننده.

خلاصه که فکر می کنم معنی لغت سیاست هم مثل خیلی از لغات دیگه دردنیای ما عوض شده و متأسفانه خیلیها دروغ؛ تزویر؛ ریا و منفعت طلبی رو با تدبیر و خردمندی اشتباه گرفتن و برای همین هم هست که من سرافرازم و خوشحال از بی سیاستی!

Read Full Post »

در ادامه پست خاطرات ۵ روز سفر«شون پن» به ایران۱۰

برای دیدن عکس در سایز بزرگ کلیک کنید.

دیدار من از ایران داشت به پایان می رسید و قرار بود تا با پرواز ساعت ۳و۵ دقیقهٔ صبح روز سه شنبه آنجا را ترک کنم. موزهٔ فیلم ایران از من دعوت کرده بود تا در مراسمی که به افتخارم ترتیب داده بودند شرکت کنم. به دو دلیل این دعوت را پذیرفتم:

اول اینکه؛ من احترام عمیقی برای افراد با استعداد وخلاقی قائل هستم که در صنعت فیلمسازی ایران فعالیت می کنند و خیلی از این افراد به این مراسم دعوت شده و یا سایر برنامه های خود را به منظور شرکت در این مراسم متوقف کرده بودند. علاوه بر این؛ شرکت در این مراسم راهی بود برای رهایی از مزاحمت های رسانه ها که امیدوار بودم بدین ترتیب از دنبال کردن من تا فرودگاه منصرف شوند. پس راهی شدم. در مسیر منتهی به موزه در حالیکه از زیر درختان پارک ملت می گذشتیم؛ رادیو اعلام کرد که چند نفر مرتبط با بمب گذاریهای روز قبل دستگیر شده اند اما به جزئیات اشاره ای نشد. ساعتی بعد من در موزهٔ سینما در حال بازدید و دریافت جام افتخار بودم.

بعد از مراسم به هتل بازگشتم تا چمدانهایم را ببندم. جمعیت اندکی متشکل از جوانان علاقمند به سینما در لابی هتل منتظرم بودند؛ به گمانم مراسم موزهٔ سینما از تلویزیون تهران پخش شده بود. راهم را با کمکِ از روی محبتِ کارمندان هتل از میان جمعیت باز کرده و به اتاقم رفتم. درست بعد از نیمه شب و در مسیر فرودگاه بود که به یاد دختر ۱۴ ساله ام افتادم که جشن فارغ التحصیلیش از مقطع متوسطه قرار بود تا روز بعد برگزار شود. بخاطر بمب گذاریها؛ فرودگاه و کشور در وضعیت بسیار اضطراری قرار داشتند و اگرمن به هر علتی پروازم را از دست میدادم؛ به مراسم دخترم هم نمی رسیدم؛ بنابراین داشتم عصبی و نگران میشدم.

ماشین حامل من با کمی فاصله از مکان پیاده شدن مسافران فرودگاه توسط پلیس متوقف شد.اگر چه به نظر می رسید که از آن محدوده به بعد همه به آهستگی حرکت می کردند. بالاخره وارد فرودگاه شدم و کیفم را که جام اهدائی موزهٔ سینما در آن قرار داشت بر روی دستگاه فلز یاب گذاشتم. مسئولین فرودگاه کیف را باز کرده و جام را از آن خارج کردند؛ در حالیکه مانند گوریلی که به یک توپ فوتبال نگاه می کند به آن نگاه می کردند؛ و با خود می گفتنداین شیء عجیب چیه؟». جام را سر و ته کرده و چرخاندند و حتی یکی از آنان آنرا مثل چماق در دست گرفت. و درست هنگامی که احتمال ضبط و توقیف آن میرفت؛ نگاهی به من انداخته و ناگهان من را شناخت و از ژست چماق بدست خارج شد. پرسیدهاشمی؟» به عکس من از ملاقاتم با هاشمی رفسنجانی که در روزنامهٔ روز قبل چاپ شده بود اشاره می کرد. دوباره گفتهاشمی؟» سری تکان دادم و گفتمبله؛ من همونیم که عکسم در روزنامه با هاشمی چاپ شدهجام را با دقت در کیف من برگرداند و زیپ آن را بست.من در راه فرانکفورت بودم تا از آنجا به سانفرانسیسکو پرواز کنم. فقط زمانی که پرواز من در سانفرانسیسکو به زمین نشست مطمئن شدم؛ نوشته ها و عکسهایم بدون توقیف شدن به منزل خواهند رسید.

حدود نیمه شب ِروز بازگشتم از تهران بود که دیگرخستگی پرواز من را از پای درآورد؛ اما زنگ ساعت بهم ریختهٔ بدنم ۴و ۳۰ دقیقهٔ صبح روز بعد به صدا درآمد. از خواب برخاستم و به آشپز خانه رفتم؛ تلویزیون را روشن کرده و شروع کردم به عوض کردن کانالها و بر روی بر نامهٔ صبح بخیر امریکای CNN با اجرای «سُلداد اُ برایان» متوقف شدم. او با موهایی که بسیار دقیق آرایش شده بود؛ناخنهای مانیکور شده؛ خط لب و ریملی چشمگیر گزارش داد که من در حال حاضر از طرف سانفرانسیسکو کرونیکل در تهران به سر می برم در حالیکه من در آشپزخانهٔ منزلم در کالفرنیای شمالی نشسته بودم.او ادامه داد که: اگرچه با من در بسیاری از مسائل مخالف است اما به نظر میرسد که من مردی متفکر و مطلع هستم( نه تأیید میکنم و نه تکذیب).

بعد همانطور که صحنه هایی از فیلم خروجم از موزهٔ سینما ی ایران نمایش داده میشد؛ او اظهار کردکه به نظر میرسد من در حال بازی کردن نقش یک خبرنگارم. در حالی که جذب سطح بستهٔ بصیرت انسانی شده بودم؛همزمان متحیر از قدرت تصور او بودم که می توانست مابین هنرپیشه بودن و تصورِ بازی کردن نقش یک خبرنگار ارتباط برقرار کند؟ متوجه که هستید؟

در حقیقت؛ نواری که CNN در حال پخش کردنش بود بعد از انجام وظایف رسمی من در ایران ؛ در اصل هنگام حرکت من به سمت فرودگاه ضبط شده بود و هیچ ارتباطی با نقش خبرنگاری من؛ واقعی یا غیر واقعی؛ نداشت. مسأله به همین جا ختم نشد؛گویندگان بر اساس فرضیات نادرستی که به دنبال هم ردیف می کردند من را دارای احساس ضد امریکایی و موافق ایرانیان معرفی کردند.

در حالیکه موضع گیریی حاکی از بی اعتناعی و حملاتی سبکسرانه و پیش پا افتاده به من؛ می تواند یک دعوا و مرافعه کم اهمیت در مورد جزئیات زندگی یک هنر پیشهٔ هالیوودی قلمداد شود؛ اما گزارش تعداد کشته شدگان و هدف از جنگ چنین به نظر نخواهد رسید.نمی توانم جنبهٔ طنز آمیزه این رویدادها را نادیده بگیرم: من به تازگی بعداز چند روز اقامت درکشوری که به وضوح مطبوعات آزادی ندارد. کشوری که اطلاعات در آن کنترل و محدود شده و بر اساس نیاز و اهداف صاحبان قدرت تغییر شکل می یابد به کشور خود بازگشتم؛ جایی که مطبوعات آزاد داریم. و اینجا در امریکای من با مطبوعات آزادش گزارش داده میشود که من هزاران کیلومتر دورتر از آشپزخانه ام واقع در کالیفرنیای شمالی هستم.

گرچه دولت ایران تلاش بی وقفه ای را انجام می دهد تا مردم را در تاریکی و نا آگاهی نگهدارد؛ اما کافی است تا نگاهی به دنیای پیرامون ودرک خودمان از این فرهنگ قدیمی و درحال حاضر بسیار سنتی و محافظه کار بیندازیم. تمام آنچه که ما از ایران میدانیم بر گرفته از منابع گستردهٔ خبری است.اما وقتی منابع خبری قادر نیستند تا اطلاع دقیقی از موقعیت فیزیکی یک هنرپیشهٔ خبرنگار ارائه دهند؛ آیا می توان به صحت اطلاعاتی که از ایران ارائه می دهند اطمینان داشت؟و اینجا تنها صحبت از صحت اطلاعات است؛ نه تعبیر دلبخواه آن!

بیش از ۱۸۰۰ جوان امریکایی در جنگ عراق و افغانستان کشته شده اند؛ بیشتر از ۱۰۰۰۰نفر معلول و مجروح شده اند. تعداد بیشماری از پیمانکاران و کارگزاران از بین رفته اند و نیروهای امداد رسانی جان خود را از دست داده اند. کارکنان سازمان ملل در کامیونی بمب گذاری شده با زندگی وداع کرده اند و البته به این آمار باید تعداد نا گفته و نا معلومه شهروندان کشته شده در جنگی که نه بر اساس عقیده بلکه بر اساس ترس توجیه می شود را نیز اضافه کرد. به نظر میرسد که ملت ما تحت سلطهٔ طلسمی هستند که شجاعت را در خشونت می داند وتمام اخبار پوشش داده شده در تلویزیون و روزنامه ها؛ چه خبرهایی که پروسهٔ تعبیرات خبرنگاری را طی کرده و چه آنهایی که حتی کنترلهای بیشتر را از سر گذرانده و تحت ویرایشهای محدود کننده که جزء لاینفک ماهیت رسانه ها است قرار میگیرند؛ همگی در جهت تقویت این افسون و طلسم هستند. و اگرچه در حال حاضر اين ایران است كه بخاطر مجادلهٔ هسته ای مرکز توجهات قرار گرفته؛ اما ما باید توجه داشته باشیم که رقابتی ترین و زیانبارترین مسابقهٔ تسحیلاتی اینجا در وطن ما بین آزمایشگاههای Livermore و Los Alamos در جریان است.این حقایق بیش از همه ارزش و اهمیت گزارش صادقانه و دقیق را در مورد تمام جنبه های مناظرات و مجادلات جهانی به ما گوشزد می کند.

وقتیکه به پایان نوشتن این مجموعه نزدیک می شدم؛ در لندن به سر می بردم. پنج شنبه صبح؛ هفتم جولای بود. تمام شب را به نوشتن گذرانده بودم و عجله داشتم تا تاکسیی به مقصد ایستگاه قطار بگیرم؛ قرار بود تا برای شرکت در جشن عروسی یک دوست به پاریس بروم. از در هتل خارج شدم و از دربان خواستم تا یک تاکسی صدا بزند. صدای نخراشیدهٔ آژیر خطر از تمام ساختمانهای اطراف به گوش میرسید.

پرسیدمچه خبره؟»

دربان گفتیه انفجار رخ داده


مقامات می گویند: «ما اصلاحات لازم داریم ؛ نه انقلاب»

در عصر روز پنجم در تهران؛ به هتل بازگشتیم و در نشستی با معاون وزیر و سخنگوی وزارت امورخارجه؛ حمیدرضا آصف؛ شرکت کردیم. او رفتار خوبی داشت و بهتر از هرغربی می توانست سخنرانی کرده و با کنایه منظور خود را برساند. فردی دوست داشتنی و باهوش که بسیار رُک و صریح مینمود. او اظهار داشت کهایران قصد ندارد تا یک مسابقهٔ تسلیحاتی در منطقه براه بیندازد. اگر مدرکی دال بر دنبال کردن چنین نیتی وجود دارد؛ ارائه دهید. شما دربارهٔ عراق صحبت می کنید که توسط یک دیکتاتور احمق نابود شده است.ما در این مورد تحت فشاریم ولی بهتر میدانیم یک سیاست بی طرفانه را دنبال کنیم. از طرفی از حضور نیروهای ایالات متحده در عراق خوشحالیم و اگرچه با ترک این نیروها؛ رابطهٔ ما با عراق صد در صد بهبود نخواهد یافت اما رابطهٔ دوستانهٔ جدیدی بین ایران و عراق برقرار خواهد شد. بهتر است تا در صورت پايان شورش های داخلی ایالات متحده عراق را ترک کند؛چون در غیر اینصورت ما قصد را بر ماندن بدون علت موجه می دانیماوافزوددموکراسی در کشور رو به افزایش است.

خیلی صریح باید اذعان کنم که علت آنکه رئیس جمهور بوش از ایران به عنوان «محور شرارت» یاد می کند بخاطر مسالهٔ نفت نیست بلکه از تأثیر ایران بر تمام کشورهای اسلامی منطقه خبر دارد. به کشور ما نگاه کنید. مردم در زمان ریاست جمهوری خاتمی یاد گرفتند تا احساسات و افکار خود را در مورد جایگاه و موقعیتشان بیان کنند و حالا یک هفته مانده به انتخابات ببینید آنها چه می کنند؟( اشاره به حمایت احتمالی امریکا از سازمان مجاهدین خلق وتلویحاً اشاره به دخالت این سازمان در بمب گذاریها با هدف تحریم انتخابات

از او در مورد آزادی مطبوعات پرسیدیم؛ اما او از دنبال کردن جر و بحث با صحبت در مورد مسئولین امنیتی حاضر در تظاهرات آنروز اجتناب کردمی دونید گاهی مأموران پلیس در سطح پایینی از سواد و تحصیلات قرار دارند و شما هم با کسی که رفتار اشتباهی داشته برخورد کرده ایدریس ارلیک از این جواب برآشفته شد و بلافاصله گفتتعداد کسانی که وجود مجوزهای ما را در تظاهرات نادیده گرفتند حدود ۲۰ نفر بودند ؛ و بی شک می توان این تعداد را نمایندهٔ رژیم دانست

آصفی پاسخ داد کهمن در آنجا حضور نداشتم پس نمی توانم در این باره صحبت کنم. ما باید صبور باشیم.اصلاحات زود هنگام می تواند باعث بروز واکنش منفی شود. شما امروز شاهد بمب گذاریها بودید؛ و ما انتظار ادامه یافتن این بر خوردها را داریم. این فرآیند باید یا به آهستگی پیش برود و یا باید بکل متوقف شود. ما اصلاحات می خواهیم ؛ نه انقلاب

شون پن

پایان

Read Full Post »

در ادامهٔ پست خاطرات ۵ روز سفر«شون پن» به ایران ۶

روز چهارم

برای دیدن عکس در سایز بزرگ کلیک کنید

شون پن در سفری که ماه ژوئن سال ۲۰۰۵ به ایران داشت؛ فرصتی یافت تا شاهد یک تظاهرات نادر در حمایت از حقوق زنان باشد.

قرار بود تا تظاهرات در ساعت ۵ بعد ازظهر آغاز شود. می خواستم کمی تجدید قوا کنم پس دوشی در هتل گرفتم و در حال لباس پوشیدن بودم که حدود ساعت چهار و نیم؛ همراهانم یعنی ریس ارلیک؛ نورمن سولومون و بابک در اتاقم را زدند. خبرهای تازه ای داشتند؛ احتمال خشونت آمیز شدن تظاهرات که در روز قبل راجع به آن صحبت شده بود حالا دیگر قطعی مینمود.پس همگی با هم به سمت محل تظاهرات براه افتادیم. با شرمندگی باید اعتراف کنم که بطور قطع هیچ چیز وسوسه انگیز تر از دیدن جنبه های تاریک و سیاه جایی نیست که با آن آشنایی نداشته و آمده ای تا در موردش شناخت پیدا کنی. من می توانم همیشه به قضایا از دید مثبت نگاه کنم اما وقتی موضوعی خودش منفی است دیگر دید مثبت من هم کارساز نخواهد بود.

با نزدیک شدن به دانشگاه تهران؛ ترافیک بیشتر و بیشتر شد تا جاییکه به کل متوقف شدیم. داخل ماشین بسیار گرم و داغ بود.مردم را بر روی بالکن ساختمانها میدیدم که با دست به محل تظاهرات اشاره می کردند و سپس به داخل ساختمانها پناه

می بردند. هر چه نزدیکتر میشدیم صدای فریاد هزاران نفر از مردم که در جلوی ما قرار داشتند بلندتر میشد. صدای آواز تظاهرات کنندگان؛ صدای بوق شیپورها و صدای بازداشت و مهار کردن جمعیت رَساتر به گوش میرسید. همینطورکه به محل تظاهرات نزدیک میشدیم از شیشهٔ جلوی ماشین وقایع را فیلمبرداری می کردم. چراغ راهنمایی را با دوربین فیلمبرداری دیدم که قرمز شد؛ همان موقع پیشنهاد دادم تا بجای نشستن در ماشین و ماندن پشت ترافیک بقیه راه را پیاده برویم.

مردم تحت فشار بودند؛ خشم و عصبانیتشان بیشتر و بیشتر میشد اما میتوانستیم جمعیت را ببینیم که هنوز متفرق نشده بودند.

پلییسهای اونیفرم پوش فریادهای تهدید آمیزی میزدند و من همچنان درحال قدم برداشتن فیلمبرداری می کردم. در میان جمعیت بر چهرهٔ بعضی از صد زن تظاهرات کننده متمرکز شدم. زنان معترض خود را برای ضربه های باتوم بر سر و حتی برخوردهایی شدیدتر آماده کرده بودند تنها به امید آنکه صدای اعتراض آنها به گوش کس یا کسانی برسد. توسط جمعیت درحالی که هل داده میشدم درمسیری به سمت مرکز تظاهرات رانده شدم. برپایی چنین تظاهراتهایی در ایرانِ امروز بسیار نادر است و احتمالاً با برنامه ریزی قبلی برای جلب نظر خبرگزاریهای بین المللی که بخاطر انتخابات در کشور حضور داشتند؛

برگزار میشد.

البته می دانستم که هم دوربین و هم چهرهٔ غربی من می توانست پاسخگوی هر واکنشی در چنین شرایطی باشد.اما ناگهان او بر روی صفحهٔ دوربین فیلمبرداری ظاهر شد: یکی ازافراد بسیاري در داخل جمعیت که بعنوان مأموران لباس شخصی اطلاعات شناخته میشدند( صحت این مطلب بعداً توسط منابع متعددی تأیید شد). نفهمیدم چه چیزی با فریاد به من می گفت اما می دانستم که از حضور من و همینطور از وجود دوربین ناراضی بود. به او گفتمروزنامه نگار امریکاییو او فریاد زددوربین نه! دوربین نه

من به فیلمبرداری ادامه دادم و تا آنجایی که می توانستم با دوربین به چهرهٔ او نزدیک شدم. در همان لحظه بود که او مرا مانند تصویر تابلوی«خلقتِ» میکل آنژ لمس کرد. در دل خطاب به او گفتمدیوانه شدی؟؛ تو حتی برای من گل نمیفرستی حالا میخوای من رو ببری سینما؟ و دستهای منو گرفتی؟ تو خوکِ فاشیستِ مذهبیه مادر…. !» اگرچه این کلمات را بر زبان نیاوردم اما کاملاً بیان کنندهٔ منظور واقعی من بودند.( برخورد دور از انتظار و توهین و توبیخ بخاطر حمل دوربین برای من غیر قابل درک بود.)

این قدرت زورگویان جامعه بودکه در پیش چشمان من به نمایش گذاشته شده بود. شاید او عضوی از بسیج؛ یکی از شبه نظامیان داوطلب و خشونت طلب در تهران و یا چنانچه بعداً متوجه شدیم یک مأمور از وزرات اطلاعات بود. مدت کوتاهی بر سر دوربین مجادله داشتیم.من دقیقاً نمیدانستم که چه محدودیتی در استفاده از دوربین وجود داشت. به سختی با دست چپم کارت خبرنگاریم را از جیبم خارج کردم.شاید مردک نمی دانست که با چه کسی در افتاده اگرچه فکر میکنم حتی امروز هم برایش اهمیتی ندارد.

هر چه بیشتر دوربین را نگه می داشتم؛ بیشتر احتمال دریافت ضربه ای از پشت سر توسط یکی از افراد دارو دسته اش میرفت.

پس دوربین را رها کردم در حالیکه او همچنان مچ دستم را نگه داشته ومن را از میان جمعیت می کشید. در این گیر و دار بود که از نورمن و ریس جدا شدم. با هم قرار گذاشته بودیم که در صورت بروز چنین شرایطی؛ هر کدام که توانستیم در بین جمعیت مانده و داستان را دنبال کنیم. از قبل مکان گردهمایی مجددی را در صورت جدا شدن از یکدیگر در نظر گرفته بودیم؛ اما به نظر میرسید که این یک برنامه ریزیه عالی برای موش ها بوده و مارها افکار دیگری در سر داشتند.

برای لحظاتی قادر نبودم تا مترجممان؛ مریم را ببینم اما می دانستم که از نزدیک مرا دنبال می کند. وقتی محکم و جدی مدارک خبرنگاریم را نشان دادم؛ آن مادر به خطا؛ مدارکم را هم از چنگالم قاپید. حالا کسی از پشت سر به باسنم زده و مرا به جلو هل میداد.اگر چه باور اینکه چنین اشخاصی هم دوستانی دارند مشکل به نظر میرسد ولی واقعیت داشت. در همین لحظات بود که مریم از سمت چپ من پدیدار شد؛ بی درنگ برای مأمور توضیح داد که من یک خبر نگار امریکایی با مجوز هستم. بالاخره دستم را رها کرد و اگرچه بوسهٔ شب بخیر را از من نگرفت ولی دوربین و مدارکم را پَس داد و در حالیکه مجبورم میکرد تا دوربین بزرگم را در جیب کوچکم جای دهم؛ ما را به سمت ترافیک هل داد تا از عرض خیابان گذشته و از محل تظاهرات دور شویم.

افراد بسیاری که ا کثریت انها را مردانی حامی تظاهرات کنندگان تشکیل می دادند؛ مشغول رقص و پایکوبی بودند. دیگران فقط با کنجکاوی نظارگر بوده و دسته دسته از میان خیابان به سمت پیاده رویِ شلوغِ مقابلِ دانشگاه سرازیر بودند.

برای یک لحظه وقتی برگشتم ونگاهی به محل تظاهرات انداختم؛ چشمم به نورمن افتاد که در میان تظاهرات کنندگان بود؛ به او غبطه خوردم چون ظاهراً در حال ضبط و ثبت رویدادها؛ نامرئی به نظر میرسید در حالیکه من ناگهان توسط جمع بسیاری از مردم شناخته شدم. «اینجا چیکار می کنی؟» « مراقب باش مبادا بزنن و یا دستگیرت کنندوربین فیلمبرداری در جیبم بود اما هنوز خاموش نشده و همچنان در حال ضبط صداها بود.چند نفر به من هشدار دادند که تعدادی زیادی از ضد اصلاح طلبان خودگمارده و غیر قانونی و همینطور مأموران اطلاعاتی در میان جمعیت پخش شده انداونها بعنوان دوست در بین جمعیت وارد میشن؛ کناری ایستاده وبه مکالمات گوش می دَنبعضی ها نگرانیه کمتری نسبت به دیگران در مورد استراق سمع کنندگان داشتند. زنی به سمت من آمد وگریان گفتتو باید داستان ما را به دیگران بگویی. تو باید داستان ما را به دیگران بگویی! اونها همین الان دو تا زن رو زدند

ادامه دارد

Read Full Post »

در ادامهٔ پست خاطرات ۵ روز سفر«شون پن» به ایران ۵

برای دیدن عکس در سایز بزرگ کلیک کنید

مریم؛ مترجم طرف قراردادمان؛ و بابک؛ یکی از دوستان «ریس ارلیک» از سفر اول او به ایران در سال ۲۰۰۰؛ ترتیبی دادند تا در منزل «ژانت شرپنزیلپورکمال» ؛ وابستهٔ فرهنگی سفارت آلمان در تهران ؛برای مهمانی شام یکدیگر را ملاقات کنیم. بنا به درخواست من فیلم سازان و هنر پیشگان مطرح سینمای ایران از جمله کارگردانان به نامی چون کیارستمی و داریوش مهرجویی هم دعوت شده بودند. اگر چه کیارستمی در سینمای بین الملل بسیار مورد ستایش و تحسین قرار گرفته بود اما من در نهایت خجالت با فیلمهای او و سایر میهمانان آشنایی نداشتم.(در اینجا باید به این نکته اشاره کنم که من با فیلمهای جان فورد هم نا آشنا هستم و سینما شناس خوبی نیستم.) ما کمی در مورد سانسور و تأثیر آن برروی فیلم سازان ایرانی صحبت کردیم. برای من توضیح داده شد که چون سرمایه گذار اصلی فیلمها دولت است؛ بسیاری از کارهای فیلمسازان به راحتی توقیف می شوند و از این گروه تنها خوشانس ها به فستیوالهای بین المللی فیلم راه پیدا می کنند. ارائهٔ فیلمنامه های پیشنهادی به مأموران سانسور دولت قبل از تولید اجباری است. یک کارگردان جوان با وجود توقیف زود هنگام فیلمش همچنان در حال گذراندن مراحل ساخت آن در تهران بود. او توانسته بود تا با یافتن یک سرمایه گذار مستقل در مسیر خود به حرکت ادامه دهد.از او در مورد مداخله و مزاحمت از طرف دولت درهنگام فیلمبرداری از صحنه ها پرسیدم. در حالی که می خندید گفتزیاد نه؛ فقط بسیجی ها هنرپیشهٔ زن نقش اصلی فیلمم رو حسابی کتک زدند» و در حالی که لبخند بزرگی بر لب داشت ادامه دادو هر روز در راه برگشت به منزل درماشینم گاز اشک آور می اندازند» . ظاهراً این یک برخورد از نوع خفیف قلمداد میشد.

من نسبتاً آدم اجتماعی هستم اما باید اعتراف کنم تا حالا یک مهمانی بیشتر از چها یا پنج نفره را تا جایی که بخاطر دارم بدون نوشیدن الکل سپری نکرده بودم. بنابراین اگرچه ما همه از یک صنف بودیم اما من خودم را بدون الکل؛ خجالتی احساس میکردم.آخرهای شب بود که یکی از میهمانها به من پیشنهاد یک ماجراجویی را برای روز بعد ساعت ۵ بعدازظهر در بلوار مقابل در ورودی دانشگاه تهران داد. گروهی حامی حقوق زنان ترتیب یک تظاهرات غیر قانونی را داده بودند که احتمال به خشونت کشیده شدن آن میرفت.

یکشنبه باز هم صبح زود از خواب برخاستم و در پشت هتل کمی پیاده روی کردم. به نظر روز گرم و پر مخاطره ای در پیش داشتم.Sithها آمدند تا ماشین مارا به سمت کاخ مرمر ؛مکانی که برای دیدار رسمی ما با هاشمی رفسنجانی در نظر گرفته شده بود؛ مشایعت کنند. هاشمی رفسنجانی بعنوان رئیس شورای تشخیص مصلحت نظام؛ شورایی که وظیفهٔ حل موارد قانونی مورد اختلاف مجلس و شورای نگهبان را برعهده دارد؛ در مقام اجرایی بالاتر از سایر رهبران اجرایی سراسر کشور قرار دارد.

از یک چک امنیتی نسبتاً طولانی گذشته والبته به موقع برای ورود او به سالن آماده شدیم. به من اجازهٔ فیلمبرداری از فاصلهٔ ۵ متری محل نشستن رفسنجانی در ردیف اول در میان بیش از ۲۰۰ نفر از مدعوین داده شده بود .قبل از معرفی و صحبت رفسنجانی؛ یکی از رهبران اجرایی ردهٔ بالا که سابق بر این از مخالفان او بود صحبت کرده و حمایت خود را از او بطور رسمی اعلام کرد.کسی به شانهٔ من زد و گفت که به محض پایان سخنرانی که کوتاه هم خواهد بود؛ من و همراهانم ؛ریس و نورمن سولمون؛ می توانیم یک مصاحبهٔ خصوصی در اتاق مجاور با رفسنجانی داشته باشیم و بهتر است تا در حال حاضر به سمت محل مورد نظر حرکت کنیم. در حالیکه رفسنجانی معرفی شده و شروع به صحبت کرده بود؛ ما برگشته و به سمت اتاق انتظار راهنمایی شدیم.

Sithها پریشان ؛عصبی و بی هدف به هر سو حرکت می کردند؛ ناگهانSithریشو فریاد زدداره میاد. داره میاد!». دوربین فیلمبرداریم را بر روی نزدیکترین پلکان گذاشتم تا مصاحبه را ضبط کند. یکی از آنها به سمت من آمده و مانند یک مانکن در ویترین مغازه ای؛ شانه هایم را گرفته و محل قرار گرفتنم را تنظیم کرد. خندیدم؛ شق و رق ایستادن بزرگترین مصالحه و سازشی نبود که من از آن در عذاب بوده باشم.

بالاخره او با عمامه ؛ ردای سفید و آن ریش تُنک معروفش وارد شد. به سمت ما راهنمایی شده و بعد از دست دادن بجای آغاز مصاحبه: مکانهای ایستادنمان برای گرفتن عکس تعیین شد. سؤالاتم را با پرسشی ساده در مورد مقاله ای در نیویورک تایمز؛ که سخنان او دربارهٔ مقایسه دموکراسی در دو کشور ایران و امریکا و در نهایت ستایش از دموکراسی ایرانی در آن بیان شده بود؛ آغاز کردم. او در واقع همان سخنانی را که من در نیویورک تایمز خوانده بودم تکرار کرداینکه آنها هشت کاندیدای ریاست جمهوری دارند در حالیکه ما فقط دو کاندیدای مشروع داشتیم. با یک جواب ساده عمق سؤال من را نادیده گرفت. بنابراین سؤالم را در غالبی دیگر مجدد تکرار کردمچی باعث شده تا شما خودتون را اصل دموکراسی بدانید؟» و پاسخ اودرست مثل قبل: ما بیشتر از شما کاندید داریم.

بر ما معلوم شد که بیش از دو ؛ سه دقیقه وقت برای پرسیدن سؤالاتمان نداریم پس من خودم را کنار کشیدم تا ریس و نورمن هم فرصتی برای پرسش داشته باشند.همانطور که درکناری با دوربین فیلمبرداریم ایستاده بودم و سؤالات کوتاه آنها و البته جوابهای کوتاهتر رفسنجانی را ضبط می کردم ناگهان چهرهٔ دوست ریشویم بر روی دوربین ظاهر شده؛در حالیکه بوضوح مرا هل میداد تا در موقعیت مناسب برای گرفتن عکسی قرار بگیرم که بعضی ها فکر می کردند می تواند بر و بچه های طرفدار رفسنجانی را بوجد بیاورد؛ دوربینم وظیفه شناسانه تمام این برخوردها ی خالی از احترام را ضبط کرد. کاخ مرمر را ترک کردم با کمتر از آنچه بدان داخل شده بودم.

فردا : زنان برای احقاق حق خود فریاد میزنند.

ادامه دارد

Read Full Post »

Older Posts »