Feeds:
نوشته‌ها
دیدگاه‌ها

Posts Tagged ‘زنان’

این عنوان میلی است که من دیروز دریافت کردم و متنش رو عیناً در زیر نقل میکنم:

هزاران زن كنيايي در اعتراض به منازعات سياسي اين كشور اعتصاب س ك س كردند

تلاشهاي ديگري براي پايان دادن به بحراني كه اين كشور را به شدت تهديد مي كند با شكست روبرو شده است. سازمان توسعه زنان كنيا كه قصد دارد همسران كيباكي و اودينگا نخست وزير اين كشور را نيز با خود همراه كند اين اعتصاب را اعلام كرده است. اين گروه به فاحشه ها هم در جريان اين اعتصاب يك هفته اي پول پرداخت مي كند تا آنها را نيز با اعتصاب همراه سازد. مقامهاي اين سازمان اميدوارند تا در اثر اين اعتصاب مردان فشار بيشتري را بر سياستمداران بياورند تا اين كشور از بحران سياسي خارج شود. يكي از مقامهاي اين سازمان گفت ما همه راهي را براي آغاز مذاكرات بررسي كرديم و به اين نتيجه رسيديم كه س ك س بهترين است چرا كه هيچ قبيله اي و حزبي ندارد و همه جا رخ مي دهد
Advertisements

Read Full Post »

فکر کنم هفتۀ پیش بود ،یکروز صبح که تلویزیون روشن کردم تا برای دخترم کارتون بذارم، صورت بشاش و جوون یه خانم که داشت در برنامۀ زنان پیشگام از شکستها و موفقیتهاش میگفت منو پای تلویزیون میخکوب کرد.اسمش فاطمه دانشور بود و تا اونجاییکه من فهمیدم کارش استخراج و صادرات سنگ های معدنی.یه بازرگان موفق.وقتی که داشت واقع بینانه و رو راست از مشکلات آغاز کارش میگفت ؛ پیش خودم فکر کردم هر کدوم از این شکستها می تونست آدمی مثل من رو به کل از ادامه دادن منصرف کنه اما این خانم دنیای اراده بودو جسارت.و علاوه بر اداره شرکت در کنار همسرش یه بنیاد خیریۀ جالبی هم در همون مناطق محرومی که معادنش قرار داشت راه انداخته بود. بنیادی که هدفش قبل از هر چیز کمک فرهنگی بود و بعد پزشکی ومادی،یه بنیاد سیستماتیک که کلی آدم رو هم سر کار گذاشته بود.حرفاش منو سخت مجذوب کرده بود و پیش خودم می گفتم:«خوش به حالش، این آدم دیگه از زندگی چی می خواد، من توی رویا می بینم این کارهارو کردم ولی این خانم در بیداری.» توی همین افکار غوطه ور بودم وقتی این خانم شروع کرد به صحبت از آرزوهاش، از اینکه می خواد یه خط تولید فولاد در کشور راه اندازی کنه و دوست داره تا قبل از مرگش بنیاد خیریش و ملی کنه و سرتاسر ایران رو پوشش بده. راستش گریه ام گرفت ، بخاطرحماقت و ناتوانی خودم و آرزوهای کوچکم !

یه نگاهی به این مصاحبه بندازین تا بیشتر با این خانم برجسته آشنا بشین.

Read Full Post »

من خدا را دوست دارم

اگر چه می گویند نماز و روزه را بر صداقت و درستی ارجح می داند!

من خدا را دوست دارم

اگر چه می گویند حج را بر دستگیری از مستمندان ارجح می داند!

من خدا را دوست دارم

اگر چه می گویند نوحه سرایان را به بهشت می برد و آوازه خوانان را به جهنم!

من خدا را دوست دارم

اگر چه می گویند زن ها را تنها برای آسایش مردان آفریده!

من خدا را دوست دارم

اگر چه می گویند ارزش مردان را دو برابر زنان می داند!

من خدا را دوست دارم

اگر چه می گویند مراسم سوگواری و عزاداری را برتر از شادی و پایکوبی می داند!

من خدا را دوست دارم

اگر چه می گویند پیروان را می ستاید نه رهروان!

من خدا را دوست دارم

اگر چه می گویند بهشت زیر پای مادران است اما حق حضانت برای پدران!

من خدا را دوست دارم

اگر چه می گویند حق طلاق را به مردان داده نه به زنان!

من خدا را دوست دارم

اگر چه عندالمطالبهٔ او را با عتدالاستطاعهٔ خود تاخت می زنند!

من خدا را دوست دارم

چرا که به من قدرت اندیشیدن داد.

Read Full Post »

عشق یا…

چند روز پیش ایمیلی از یک خانم بدستم رسید. اگرچه نویسندهٔ متن این ایمیل بدون تردید باید یک آقا باشه ولی من هیچ نشانی از هویت نگارنده در میلی که برام فوروارد شده؛ پیدا نکردم. می خوام متن این میل رو که با دید حق به جانبی هم نوشته شده عیناً در اینجا کپی کنم تا شما خوانندگان عزیز نظر خودتون رو در موردش بنویسید. دلم می خواد بدونم چند درصد از مردان به زناشون به دید یه زن هر جایی نگاه می کنن و همخوابگیشو با پول می خرن!!!

«یك شب كه من و همسرم توی رختواب مشغول ناز و نوازش بودیم. در حالی كه احتمال وقوع حوادثی هر لحظه بیشتر و بیشتر می‌شد یك دفعه خانم برگشت و به من گفت: «من حوصله‌اش رو ندارم فقط می‌خوام كه بغلم كنی
چی؟ یعنی چه؟
و اون جوابی رو كه هر مردی رو به در و دیوار می‌كوبونه بهم داد: تو اصلاً به احساسات من به عنوان یك زن توجه نداری و فقط به فكر رابطه‌ی فیزیكی ما هستی!
و بعد در پاسخ به چشم‌های من كه از حدقه داشت در می‌اومد اضافه كرد: تو چرا نمی‌تونی من رو بخاطر خودم دوست داشته باشی نه برای چیزی كه توی رختواب بین من و تو اتفاق می‌افته؟
خوب واضح و مبرهن بود كه اون شب دیگه هیچ حادثه‌ای رخ نمی‌ده. برای همین من هم با افسردگی خوابیدم.

فردای اون شب ترجیح دادم كه مرخصی بگیرم و یك كمی وقتم رو باهاش بگذرونم. با هم رفتیم بیرون و توی یك رستوران شیك ناهار خوردیم. بعدش رفتیم توی یك بوتیك بزرگ و مشغول خرید شدیم. چندین دست لباس گرون قیمت رو امتحان كرد و چون نمی‌تونست تصمیم بگیره من بهش گفتم كه بهتره همه رو برداره. بعدش برای اینكه ست تكمیل بشه توی قسمت كفش‌ها برای هر دست لباس یك جفت هم كفش انتخاب كردیم. در نهایت هم توی قسمت جواهرات یك جفت گوشواره‌ای الماس.

حضورتون عرض كنم كه از خوشحالی داشت ذوق مرگ می‌شد.. حتی فكر كنم سعی كرد منو امتحان كه چون ازم خواست براش یك مچ‌بند تنیس بخرم، با وجود اینكه حتی یك بار هم راكت تنیس رو دستش نگرفته‌بود. نمی‌تونست باور كنه وقتی در جواب درخواستش گفتم: «برشدار عزیزمدر اوج لذت از تمام این خرید‌ها دست آخر برگشت و بهم گفت: «عزیزم فكر كنم همین‌ها خوبه. بیا بریم حساب كنیم
در همین لحظه بود كه گفتم: «نه عزیزم من حالش و ندارم
با چشمای بیرون زده و فك افتاده گفتچی؟»
عزیزم من می‌خوام كه تو فقط كمی این چیزا رو بغل كنی. تو به وضعیت اقتصادیه من به عنوان یك مرد هیچ توجهی نداری و فقط همین كه من برات چیزی بخرم برات مهمهو موقعی كه توی چشماش می‌خوندم كه همین الاناست كه بیاد و منو بكشه اضافه كردم: «چرا نمی‌تونی من و بخاطر خودم دوست داشته‌باشی نه بخاطر چیزایی كه برات
می‌خرم؟»
خوب امشب هم توی اتاق‌خواب هیچ اتفاقی نمی‌افته فقط دلم خنك شده كه فهمیده

هر چی عوض داره گله نداره.»

Read Full Post »

امروز روزی است که باراک اوباما سوگند خورده و رسماُ اداره امور را بدست می گیرد. این واقعه از نظر مردم امریکا و بخصوص سیاهانی که تا پنجاه سال پیش از بسیاری حقوق پیش پا افتادهٔ انسانی در جامعهٔ امریکا محروم بوده اند بسیار حائز اهمیت بوده و پوشش خبری گسترده ای در سراسر دنیا خواهد داشت والبته توسط تلویزیون جدیدالتأسیس فارسی بی بی سی بطور زنده در ساعت ۷ به وقت تهران پخش می شود.

بالاخره در امریکای جهان خوار یه سیاهپوست رئیس جمهور شد ببینیم کِی در ایران ظلم ستیز یه زن رئیس جمهور میشه!؟

Read Full Post »

در ادامهٔ پست خاطرات ۵ روز سفر«شون پن» به ایران ۷

تظاهرات کم و بیش به خشونت گراییده بود اگر چه بیشتر؛ یکسری درگیریهای پراکنده در بین جمعیت به چشم میخورد تا یک برخورد و درگیری سراسری. گفته میشد یکی از زنان که مورد ضرب و شتم قرار گرفته؛ حجابش را از سر برداشته بوده.

مسألهٔ حجاب بسیارجدی است و به این راحتی نمی توان آنرا نادیده گرفت اما زن مورد نظر به دستور ضاربش برای پوشیدن حجاب اعتنایی نمی کند و می گویدتو اون رو از سرم کشیدیو با شجاعتی بسیار به اعتراضش ادامه می دهد.

(در اینجا پن با بیان این جملهTake that, wardrobe malfunction در داخل پرانتز با طنز به جریان ژانت جکسون و جاستین تیمبرلن در جشن سالانهٔ سوپر باول درسال ۲۰۰۴ اشاره میکنه که جاستین درانتهای مراسم تکه ای از لباس ژانت را میکنه و سینهٔ راست او را به نمایش می گذاره اما این قضیه برای جلوگیری از منازعات قانونی بعنوان عملی خلاف عرف؛ به عنوان wardrobe malfunction نامیده و البته معروف میشه! من معادل فارسی برای بیان منظور پن پیدا نکردم/م)

به صورتی که داستان برای من نقل شده ضارب؛ ناتوان از مجادله با او به انجام وظیفه اش برای کنترل کردن جمعیت ادامه می دهد. نمونه ای مثال زدنی ازاین واقعیت که شجاعت یعنی قدرت.

به محض اینکه مریم به داخل جمعیت بازگشت تا ریس و نورمن را پیدا کند؛ پلیس شروع به دستگیری خبرنگاران کرد. در آنروز تقریباً سی خبرنگار به زندان انداخته شدند. من یکی از این خبرنگاران معروف را دیدم و باید اعتراف کنم که این خبرنگار غربی چپ گرا به من پیشنهاد داد که کاری کنم تا دستگیر شوم. او معتقد بود در این صورت یک داستان عالی خواهیم داشت. خب این روش بازی آنهاست؛ درسته؟

مریم بهت زده و تنها بازگشت؛ نتوانسته بود ریس و نورمن را پیدا کند.سعی کرد تا با تلفن همراه او تماس بگیرد اما وزارت اطلاعات دستگاههای متوقف کردن امواج رادیویی را بکار انداخته وتمام سیگنالهای تلفن همراه در محدودهٔ تظاهرات خاموش بودند. بدون مقصود خاصی و تنها به منظور گرفتن چند عکس دیگر به او گفتمبعداً آنها را پیدا می کنیم. من می خوام سعی کنم تا بلکه دوباره بین تظاهرات کنندگان برگردم

راهمان را با زور از بین جمعیت برای گذر از خیابان باز کردیم. دو زن مسن با چادر از کنارمان گذشتند در حالیکه با نجوا به من گفتندما ملا ها رو نمی خوایم؛ فقط مجبوریم تظاهر کنیم که می خوایم» و در بین جمعیت ناپدید شدند. من و مریم درحالیکه سپر ماشینها به پاهامون فشار می آورد بالاخره شانه به شانه و مارپیچ وار از بین جمعیت و ماشینها گذشته و داخل ازدحامی شدیم که ۱۲ متری با مرکز تظاهرات فاصله داشت. ناگهان صدا ها رساتر شدند؛ واقعاً رسا. یک سری از نیروهای یونیفرم پوش پلیس شروع کردند با باتوم به زدن گروهی از مردم که ما هم جزوشان بودیم. مردم سراسیمه جیغ میزدند دیوارهای انسانی هر چهار طرفمان را احاطه کرده بودند و به سختی می شد حرکت کرد. مطمئناً به نظر میرسید که کسانی در زیر دست و پای دیگران مانده باشند ولی تا آنجایی که من میدانم چنین اتفاقی نیفتاد. اگر چه اتفاق دیگری درتضاد با اصول تعریف شدهٔ زورگویان افتاد: زنی در میان جمعیتِ هراسان بود که دستش را به سمت من دراز کرد و من آنرا گرفتم و ما یکدیگر را در آن هرج و مرج حمایت کردیم.تمام این وقایع در کمتر از ۴۰ ثانیه اتفاق افتاد اما در پایان؛ اعمال زورنیروهای پلیس تنها منجر به یک تماس غیر قانونی میان یک زن و مرد شده بود!

ما بلافاصله بعد از اینکه نیروهای پلیس عقب نشینی کردند؛ از هم جدا شدیم.

جمعیت کم و بیش پراکنده شدند. به سمت دیگر خیابان بازگشتم و بالاخره با ریس و نورمن؛ که آنها هم همان موقع با زور از محل تظاهرات رانده شده بودند ملاقات کردم. بعنوان یک چهرهٔ سینمایی در خیابان بسیار مورد توجه قرار گرفته و از آنجایی که احساس میکردم به طرز نامناسبی در گیر شده بودم پس در حالیکه نورمن و ریس همچنان در پیاده رو مشغول مصاحبه بودند؛ من؛ بابک و همسرش سریع سوار ماشین شدیم. آنها من را به هتل رساندند که در آنجا منتظر بازگشت نورمن و ریس ماندم.

عصر آنروز در یک رستوارن آسیایی به نام مانسون در قسمت آلامد شهر شام خوردیم. از قرار معلوم تعدادی از خبرنگاران شاهد توقیف دوربین و کارت خبر نگاری من بوده و گزارش داده بودند که من مورد ضرب و شتم قرار گرفته ام. نگران خانواده ام بودم که این خبرهای تحریف شده را می شنیدند؛ پس یک تلفن همراه قرض کرده و با منزل تماس گرفتم. بعد از این تماس بود که شخصی از اعضاء ادارهٔ پلیس با ما تماس گرفته و بخاطر آنچه اتفاق افتاده بود عذرخواهی کرد. اما در حالیکه آنها پای تلفن از من عذر خواهی میکردند یک خبرنگار ایرانی؛ که در صحنه دستگیر شده بود بر اساس گزارشات عصر همان روز بخاطر اعتراض به توهین لفظی و بد رفتاری با او و سایر خبرنگاران بازداشت شده؛ در زندانشان مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود.

ساعاتی بعد از این گزارشات و در حالیکه من از آسیب ندیدن خود در مقايسه با آنان شرمسار بودم؛ تمام سی خبرنگار آزاد شدند.

تازه درخواست صورتحسابِ شام را کرده بودیم که یک تماس تلفنی مهم به تلفن همراه مریم شد. برای دریافت واضحتره سیگنال؛ مریم به خارج از رستوران رفت و بعد با عجله و خبر جدیدی بازگشتدر تهران بمب گذاری شده»

به گمانم باید دوباره با منزل تماس میگرفتم.

فردا: در راه خانه.


ادامه دارد

Read Full Post »

در ادامهٔ پست خاطرات ۵ روز سفر«شون پن» به ایران ۶

روز چهارم

برای دیدن عکس در سایز بزرگ کلیک کنید

شون پن در سفری که ماه ژوئن سال ۲۰۰۵ به ایران داشت؛ فرصتی یافت تا شاهد یک تظاهرات نادر در حمایت از حقوق زنان باشد.

قرار بود تا تظاهرات در ساعت ۵ بعد ازظهر آغاز شود. می خواستم کمی تجدید قوا کنم پس دوشی در هتل گرفتم و در حال لباس پوشیدن بودم که حدود ساعت چهار و نیم؛ همراهانم یعنی ریس ارلیک؛ نورمن سولومون و بابک در اتاقم را زدند. خبرهای تازه ای داشتند؛ احتمال خشونت آمیز شدن تظاهرات که در روز قبل راجع به آن صحبت شده بود حالا دیگر قطعی مینمود.پس همگی با هم به سمت محل تظاهرات براه افتادیم. با شرمندگی باید اعتراف کنم که بطور قطع هیچ چیز وسوسه انگیز تر از دیدن جنبه های تاریک و سیاه جایی نیست که با آن آشنایی نداشته و آمده ای تا در موردش شناخت پیدا کنی. من می توانم همیشه به قضایا از دید مثبت نگاه کنم اما وقتی موضوعی خودش منفی است دیگر دید مثبت من هم کارساز نخواهد بود.

با نزدیک شدن به دانشگاه تهران؛ ترافیک بیشتر و بیشتر شد تا جاییکه به کل متوقف شدیم. داخل ماشین بسیار گرم و داغ بود.مردم را بر روی بالکن ساختمانها میدیدم که با دست به محل تظاهرات اشاره می کردند و سپس به داخل ساختمانها پناه

می بردند. هر چه نزدیکتر میشدیم صدای فریاد هزاران نفر از مردم که در جلوی ما قرار داشتند بلندتر میشد. صدای آواز تظاهرات کنندگان؛ صدای بوق شیپورها و صدای بازداشت و مهار کردن جمعیت رَساتر به گوش میرسید. همینطورکه به محل تظاهرات نزدیک میشدیم از شیشهٔ جلوی ماشین وقایع را فیلمبرداری می کردم. چراغ راهنمایی را با دوربین فیلمبرداری دیدم که قرمز شد؛ همان موقع پیشنهاد دادم تا بجای نشستن در ماشین و ماندن پشت ترافیک بقیه راه را پیاده برویم.

مردم تحت فشار بودند؛ خشم و عصبانیتشان بیشتر و بیشتر میشد اما میتوانستیم جمعیت را ببینیم که هنوز متفرق نشده بودند.

پلییسهای اونیفرم پوش فریادهای تهدید آمیزی میزدند و من همچنان درحال قدم برداشتن فیلمبرداری می کردم. در میان جمعیت بر چهرهٔ بعضی از صد زن تظاهرات کننده متمرکز شدم. زنان معترض خود را برای ضربه های باتوم بر سر و حتی برخوردهایی شدیدتر آماده کرده بودند تنها به امید آنکه صدای اعتراض آنها به گوش کس یا کسانی برسد. توسط جمعیت درحالی که هل داده میشدم درمسیری به سمت مرکز تظاهرات رانده شدم. برپایی چنین تظاهراتهایی در ایرانِ امروز بسیار نادر است و احتمالاً با برنامه ریزی قبلی برای جلب نظر خبرگزاریهای بین المللی که بخاطر انتخابات در کشور حضور داشتند؛

برگزار میشد.

البته می دانستم که هم دوربین و هم چهرهٔ غربی من می توانست پاسخگوی هر واکنشی در چنین شرایطی باشد.اما ناگهان او بر روی صفحهٔ دوربین فیلمبرداری ظاهر شد: یکی ازافراد بسیاري در داخل جمعیت که بعنوان مأموران لباس شخصی اطلاعات شناخته میشدند( صحت این مطلب بعداً توسط منابع متعددی تأیید شد). نفهمیدم چه چیزی با فریاد به من می گفت اما می دانستم که از حضور من و همینطور از وجود دوربین ناراضی بود. به او گفتمروزنامه نگار امریکاییو او فریاد زددوربین نه! دوربین نه

من به فیلمبرداری ادامه دادم و تا آنجایی که می توانستم با دوربین به چهرهٔ او نزدیک شدم. در همان لحظه بود که او مرا مانند تصویر تابلوی«خلقتِ» میکل آنژ لمس کرد. در دل خطاب به او گفتمدیوانه شدی؟؛ تو حتی برای من گل نمیفرستی حالا میخوای من رو ببری سینما؟ و دستهای منو گرفتی؟ تو خوکِ فاشیستِ مذهبیه مادر…. !» اگرچه این کلمات را بر زبان نیاوردم اما کاملاً بیان کنندهٔ منظور واقعی من بودند.( برخورد دور از انتظار و توهین و توبیخ بخاطر حمل دوربین برای من غیر قابل درک بود.)

این قدرت زورگویان جامعه بودکه در پیش چشمان من به نمایش گذاشته شده بود. شاید او عضوی از بسیج؛ یکی از شبه نظامیان داوطلب و خشونت طلب در تهران و یا چنانچه بعداً متوجه شدیم یک مأمور از وزرات اطلاعات بود. مدت کوتاهی بر سر دوربین مجادله داشتیم.من دقیقاً نمیدانستم که چه محدودیتی در استفاده از دوربین وجود داشت. به سختی با دست چپم کارت خبرنگاریم را از جیبم خارج کردم.شاید مردک نمی دانست که با چه کسی در افتاده اگرچه فکر میکنم حتی امروز هم برایش اهمیتی ندارد.

هر چه بیشتر دوربین را نگه می داشتم؛ بیشتر احتمال دریافت ضربه ای از پشت سر توسط یکی از افراد دارو دسته اش میرفت.

پس دوربین را رها کردم در حالیکه او همچنان مچ دستم را نگه داشته ومن را از میان جمعیت می کشید. در این گیر و دار بود که از نورمن و ریس جدا شدم. با هم قرار گذاشته بودیم که در صورت بروز چنین شرایطی؛ هر کدام که توانستیم در بین جمعیت مانده و داستان را دنبال کنیم. از قبل مکان گردهمایی مجددی را در صورت جدا شدن از یکدیگر در نظر گرفته بودیم؛ اما به نظر میرسید که این یک برنامه ریزیه عالی برای موش ها بوده و مارها افکار دیگری در سر داشتند.

برای لحظاتی قادر نبودم تا مترجممان؛ مریم را ببینم اما می دانستم که از نزدیک مرا دنبال می کند. وقتی محکم و جدی مدارک خبرنگاریم را نشان دادم؛ آن مادر به خطا؛ مدارکم را هم از چنگالم قاپید. حالا کسی از پشت سر به باسنم زده و مرا به جلو هل میداد.اگر چه باور اینکه چنین اشخاصی هم دوستانی دارند مشکل به نظر میرسد ولی واقعیت داشت. در همین لحظات بود که مریم از سمت چپ من پدیدار شد؛ بی درنگ برای مأمور توضیح داد که من یک خبر نگار امریکایی با مجوز هستم. بالاخره دستم را رها کرد و اگرچه بوسهٔ شب بخیر را از من نگرفت ولی دوربین و مدارکم را پَس داد و در حالیکه مجبورم میکرد تا دوربین بزرگم را در جیب کوچکم جای دهم؛ ما را به سمت ترافیک هل داد تا از عرض خیابان گذشته و از محل تظاهرات دور شویم.

افراد بسیاری که ا کثریت انها را مردانی حامی تظاهرات کنندگان تشکیل می دادند؛ مشغول رقص و پایکوبی بودند. دیگران فقط با کنجکاوی نظارگر بوده و دسته دسته از میان خیابان به سمت پیاده رویِ شلوغِ مقابلِ دانشگاه سرازیر بودند.

برای یک لحظه وقتی برگشتم ونگاهی به محل تظاهرات انداختم؛ چشمم به نورمن افتاد که در میان تظاهرات کنندگان بود؛ به او غبطه خوردم چون ظاهراً در حال ضبط و ثبت رویدادها؛ نامرئی به نظر میرسید در حالیکه من ناگهان توسط جمع بسیاری از مردم شناخته شدم. «اینجا چیکار می کنی؟» « مراقب باش مبادا بزنن و یا دستگیرت کنندوربین فیلمبرداری در جیبم بود اما هنوز خاموش نشده و همچنان در حال ضبط صداها بود.چند نفر به من هشدار دادند که تعدادی زیادی از ضد اصلاح طلبان خودگمارده و غیر قانونی و همینطور مأموران اطلاعاتی در میان جمعیت پخش شده انداونها بعنوان دوست در بین جمعیت وارد میشن؛ کناری ایستاده وبه مکالمات گوش می دَنبعضی ها نگرانیه کمتری نسبت به دیگران در مورد استراق سمع کنندگان داشتند. زنی به سمت من آمد وگریان گفتتو باید داستان ما را به دیگران بگویی. تو باید داستان ما را به دیگران بگویی! اونها همین الان دو تا زن رو زدند

ادامه دارد

Read Full Post »

Older Posts »