دارا و ندار

بازم سال نو شد و ما پیرتر، حالا اگه این مبارکی داره پس سال نو مبارک!

یکوقت اشتباه نکنینا، من خیال ندارم سریال جناب ده نمکی رو نقد کنم. هرچند موندم این  فلسفه همنامی این سریال با سریالی مشابه که پیش از انقلاب پخش میشد همونیه که من فکر میکنم  یا …..!؟

این دیدو بازدید عید خودش یه سریاله بخصوص اگه مثل من دورو برتون ادمایی از طبقات مختلف اجتماع باشن. خانواده ای با دو تا بچه مستاجر توی یه اپارتمان فسقلی طرفای پیروزی یا اون خانواده که یه 300 میلیون ناقابل فقط خرج دکوراسیونه یکی از ملکاشون کردن که البته مبارکشونم باشه چون الکی الکی که دارا نشدن. لزوماً هم دزدی نکردن. حالا چون از ما زرنگتر و فعالترن که نمیشه موأخذشون کرد، اتفاقا دست به خیرم هستن.حالا این فقط دو مدلش بود. هستند دیگرانی که مثلا 400 هزارتا پول یه صندل میدن یا 700 هزارتا پول یه کیفی که به من مجانی هم بدن دست نمیگیرم!

بعد ازاون طرف کارگری رو میشناسی که از روی نداری یه روزی مجبور شده یه بچشو بفروشه تا بقیه رو سیر کنه!

خلاصه که دنیای غریبیس و به قول شاعرو البته مامان من که همیشه این شعرو میخوند:

 یکی را داده ای صد نازو نعمت

                                      یکی را نان جوی آغشته در خون

واقعیت اینکه من خودم یه روزی جزو ندارا بودم البته نه به شوری ندارای سریاله ده نمکی. امروزم که ظاهرا دارام البته بازم نه به شوری داراهای سریاله مذکور!

یادمه زمستونایی رو که همیشه سردم بود.یادمه آرزوهایی که به نظر دست نیافتنی می اومدن ولی من مصمم بودم تا بهشون برسم. خیلی چیزا یادمه وهمین خاطراته که باعث میشه فقیرو غنی در نظرم یکسان باشن و آدمارو با میزان داراییشون نسنجم. از مادیات لذت ببرم اما مادی نباشم. کارگروراضی از خونم راهی کنم . کمک کردن به ندارهارو باعث برکت بیشتر داشته هام بدونم والبته از نداری نه به خاطر خودم که به خاطر بچه هام بترسم و در کمال تاسف در سال جدید بهم ثابت بشه که برادرم درست میگه، ثروت مساویه با قدرت و من به شدت به این قدرت احتیا ج دارم!

حالا خداوکیلی اگه راهی برای پولدار شدن بلدین به منم بگین، ثواب دارها.